Het verhaal van mijn Lada 111

Dit artikel is eerder in iets andere vorm in LadActueel 101 verschenen.

Om het verhaal van mijn 111 te vertellen moet ik erg ver terug gaan… Zo’n 20 jaar geleden, toen ik een jaar of 8 was, had ik voor het eerst een autojaarboek uit de bibliotheek, en zag daar de Niva in staan. Vanaf dat moment zei ik: “mijn eerste auto word een Lada Niva”, het was mijn droomauto. Toen ik zes jaar geleden eindelijk mijn rijbewijs haalde, was mijn eerste auto dan ook…. Een Citroën Visa… Tsja, een Niva zat er financieel nog even niet in, maar op deze manier had ik toch een leuke oostblokker (De Visa stamt immers af van de Oltcit) op de oprit staan. Deze Visa heb ik nog steeds, maar toen de APK er aan kwam zag ik me toch genoodzaakt deze auto te schorsen en een andere auto te halen. In Brabant bij twee FSO’s gekeken, maar uiteindelijk 3 kilometer van mijn huis af weer een Visa gekocht. Helaas is een bekend Visa kwaaltje dat de remmen het soms niet doen, dus toen er ineens een file voor mijn neus stond moest ik al weer op zoek naar een andere auto, met spoed, dit keer werd het een Rover 214i, de luxe uitvoering van de Honda Concerto. Leuke auto, maar niet een die bij mij past, toen ook deze technisch na een jaar op haar eind was, toch maar voor een Niva gekeken. Eerst naar de website gegaan van Minnaar, daar was op dat moment geen geschikte Niva, maar wel een leuke en betaalbare 111… Met de trein die kant op gegaan, een proefrit gemaakt, en een paar dagen later, 20 oktober 2008, de 111 opgehaald.

De reis van Brabant naar Fryslân was erg spannend, toch wel flink wennen aan de posities van de knoppen en dergelijke die bij de 111 vaak nogal anders was dan ik gewend was. Toen ik in de jaren ’90 voor het eerst foto’s van het 110/111/112 prototype zag vond ik het al een lelijke auto, en dat vind ik nog steeds, maar wel erg veel auto voor je geld, en het is gewoon leuk om in een auto te rijden die in Nederland zeldzamer is dan een gemiddelde Ferrari…

Wat me meteen bij het begin al opviel is dat sommige onderdelen het dan weer wel en dan weer niet deden, heel bijzondere ervaring, als je bent gewend dat iets het gewoon wel doet of gewoon niet doet, altijd spannend wat er nu weer kapot zou zijn. Het eerste echt grote gebrek kwam december 2008, ik wilde met mijn toenmalige vriendin een dagje naar Den Helder gaan, maar al vóór de Afsluitdijk stond de koelvloeistof te koken. De wegenwacht er bij gehad, en de trip afgeblazen, en een afspraak gemaakt bij Miedema (geen familie) in Tzummarum, de enige overgebleven Lada dealer van Fryslân. Deze was not amused dat ik een 111 in Brabant had gehaald terwijl hij er ook één had staan. Tja, die stond niet op internet.. Hij staat nog steeds bij hen te koop overigens. Hier wel flink onderhoud uit laten voeren. Januari 2009 heb ik me aangemeld bij de LCN, en meteen maar met de Nieuwjaarsrit meegedaan, wat naar meer smaakte, dus sinds die tijd bezoek ik zo veel mogelijk LCN evenementen.

Februari 2009 succesvol door de APK gehaald, met vier nieuwe bandjes, een verse uitlaat en een nieuw stuk benzineleiding. Vlak na de APK knapte de distributieriem helaas.. Door het lange stilstaan bij Minnaar was het rubber redelijk op geraakt. Door omstandigheden duurde het destijds twee weken voor ik weer kon rijden. Nog geen maand later knapte de distributieriem ALWEER! En omdat hij toen na zes weken nog steeds niet reed, zelf maar alle Lada dealers van Nederland gemailed, waarvan nog één de inlaatkleppen had liggen die ik nodig had, die ik zelf op heb gehaald en bij Miedema gebracht. Ik was na deze lange tijd zonder auto zitten en hele hoge kosten wel flink zat van de garage en de auto, dus op dat moment heb ik de 111 ook maar te koop gezet. Niet dat ik er per sé van af wilde, maar als ik wat beters kon krijgen zou ik het direct doen.

Augustus 2009 gingen mijn toenmalige vriendin en ik met de 111 op vakantie naar Polen en Tsjechië, waar ik weer helemaal verliefd op de auto werd. Voor deze wegen en omstandigheden is ze gebouwd, de advertenties (waar nog niemand op gereageerd had…) werden weer weggehaald. Tot mijn grote verbazing haalde de auto vol beladen op de Autobahn nog 184 km per uur ook. Hoe dan ook, dankzij de 111 een heerlijke vakantie gehad, en het was ook leuk eens bij een Tsjechische Lada dealer te kijken. Eind december 2009, vlak nadat ik de kilometerteller voorbij de 100.000 had gezet kreeg ik eindelijk de kans om mijn droomauto, een Niva te kopen. Deze kans greep ik uiteraard met beide handen aan, maar ik hield de 111 er eerst nog bij, vooral vanwege het hoge brandstofverbruik en lage topsnelheid van de Niva. In maart 2010 was de koppeling echt helemaal op, dus toen heb ik de 111 op de oprit gezet, de kentekenplaten afgeplakt, en geschorst, en probeerde ik haar weer te verkopen. Na lange tijd is dat gelukt, en is ze vertrokken naar Autobedrijf Snippe in Nieuwlande. Als je nu dus een Lada 111 onderdeel besteld bij ladaparts.nl heb je best kans dat die van ‘mijn’ 111 af komt….


Bij de Lada dealer.


Foto door Wouter van der Wal, een stukje duct tape op de neus bij een Citroënmeeting…


Starthulp geven toen mijn broer een Daf coupé had gekocht.


Van onderen!


Eerste keer de distributieriem er af….


Met een zusje poseren.


De motorelfstedentocht keurig uitgereden.


Poseren in Lauwersoog.


Ringsticker!


Met een achterneef poseren…


Bij de Lada dealer, maar dit keer in Tsjechië!


De kilometerstand waarbij je een Lada weg kunt gooien…..


In de sneeuw…


Afscheid 😦

Het verhaal van mijn Lada Niva

Via hyves (jaja…) werd ik een lange tijd terug benaderd door iemand die haar Lada Niva per se aan een liefhebber wilde verkopen, en daardoor kwam ze bij mij terecht. Zaterdag 19 december 2009 kon ik daardoor een langgekoesterde droom in vervulling laten gaan. Onderweg naar een bestuursvergadering van Stichting BuzzyBeeForum hebben we haar opgehaald, en op de terugweg mocht ze haar kwaliteiten als sneeuwvreter meteen bewijzen!


De Niva op de dag van aanschaf, samen met haar voorganger, mijn Lada 111.


Toeters en bellen!


Ze mocht mee op de boot naar Engeland.


Tijdens de elfstedentocht van 2010 was mijn bijrijdster jarig, dus werd de auto nog uitbundiger versierd dan normaal bij de elfstedentocht!


Offroaden met de Nederlandse Lada Niva club


Deze foto gaat nog steeds het internet over, er zijn verschillende Land Rover rijders die denken dat ik liever een LaRo had gehad. Echter, mijn broer is de LaRo-enthousiast van de familie, en ik had gevraagd om een grille voor aan de muur, weer eens wat anders dan een schilderij. Maar voor die aan de muur ging mocht ze voor de foto even op de Niva.


Mijn oprit loopt schuin af, kwam ik achter toen ik de handrem vergat….


Derde prijs gewonnen bij de herfstrit van de Lada Club Nederland in 2012.


Januari 2011 kon ik de wieldoppen van Jan Feijen overnemen.


Twee weken later iemands droom waargemaakt door haar een stuk met de Niva te laten rijden. Er was een tractor nodig om weer vrij te komen. 😛


April 2011 deed ik mee aan de Oldtimer Sokadolom, een rondrit door Budapest. Aansluitend werd de auto tentoongesteld bij een van de grootste oldtimermeetings van Europa, een stukje verderop in de stad.


Bij de Legofabriek in Hongarije.


Het Tatra gebergte op de Slowaaks-Poolse grens.


Magische kilometerstand.


Ik ben heel erg blij met mijn internationale wegenwacht abonnement….


Goede reclame. 😉


Poseren met de Volkswagen Golf Country van Alberto in Lauwersoog.

Ondanks dat ze best vaak kapot was, HEEL veel plezier met de auto beleefd dus! Maar vandaag precies een jaar geleden, op 3 december 2011, sloeg het noodlot toe. Ze was net weg geweest voor groot onderhoud, waarbij de remmen vervangen waren. Helaas heeft de garage destijds er niet bij verteld dat de remmen maar aan één kant vervangen waren. Dus toen ik bij de eerste rit ineens een uil voor de auto kreeg, en ik ineen rechte lijn een noodstop wilde maken, gleed ze rechtsaf de sloot in. De motor lag keurig boven water, en geen schade aan de body, dus op zich weinig aan de hand… Tot het bergingsbedrijf haar er uit viste, waarbij er WEL veel water over en in de motor kwam. De Niva voor veel geld op laten knappen, maar er ging vaker en vaker wat kapot. Totdat ze vlak voor het Prins Claus plein het weer eens helemaal begaf terwijl ik op weg was naar een evenement. Toen had ik er genoeg van, dus nu staat ze te koop met een lekke koppakking… Maar ooit komt er weer een Niva! Een die hopelijk wat betrouwbaarder is…


Het ga je goed, Akkergodin!

Nieuwjaarsrit Lada Club Nederland


Vandaag was de Nieuwjaarsrit van de LCN. Daar waar ik vorig jaar nog eerste werd, viel het dit keer toch best tegen, met een laatste plaats 😦 Maar het was wel een prachtige route, en het was erg gezellig, dat is het belangrijkst! Een compleet verslag staat uiteraard op het Lada forum.

De Niva gaat weer rijden!


Vandaag gemailed met zowel Jan van de Vlaamse Lada Niva club als mijn ouders… Het komt er op neer dat de Niva gerepareerd gaat worden!!!! Alleen nog ff de onderdelen uit België ophalen 😉

Lada Niva vs Renault 20: Dakar 1982

Wie die strijd wint moge duidelijk zijn ^_^ 😛

Mijn Lada 111

Om het verhaal van mijn 111 te vertellen moet ik erg ver terug gaan… Zo’n 20 jaar geleden, toen ik een jaar of 8 was, had ik voor het eerst een autojaarboek uit de bibliotheek, en zag daar de Niva in staan. Vanaf dat moment zei ik: “mijn eerste auto word een Lada Niva”, het was mijn droomauto. Toen ik 4 jaar geleden eindelijk mijn rijbewijs haalde, was mijn eerste auto dan ook…. Een Citroën Visa… Tsja, een Niva zat er financieel nog even niet in, maar op deze manier had ik toch een leuke oostblokker (De Visa stamt immers af van de Oltcit) op de oprit staan. Deze Visa heb ik nog steeds, maar toen de APK er aan kwam zag ik me toch genoodzaakt deze auto te schorsen en een andere auto te halen. In Brabant bij twee FSO’s gekeken, maar uiteindelijk 3 kilometer van mijn huis af weer een Visa gekocht. Helaas is een bekend Visa kwaaltje dat de remmen het soms niet doen, dus toen er ineens een file voor mijn neus stond moest ik al weer op zoek naar een andere auto, met spoed, dit keer werd het een Rover 214i, de luxe uitvoering van de Honda Concerto. Leuke auto, maar niet een die bij mij past, toen ook deze technisch na een jaar op haar eind was, toch maar voor een Niva gekeken. Eerst naar de website gegaan van Minnaar, daar was op dat moment geen geschikte Niva, maar wel een leuke en betaalbare 111… Met de trein die kant op gegaan, een proefrit gemaakt, en een paar dagen later, 20 oktober 2008, de 111 opgehaald.


De reis van Brabant naar Fryslân was erg spannend, toch wel flink wennen aan de posities van de knoppen en dergelijke die bij de 111 vaak nogal anders was dan ik gewend was. Toen ik in de jaren ’90 voor het eerst foto’s van het 110/111/112 prototype zag vond ik het al een lelijke auto, en dat vind ik nog steeds, maar wel erg veel auto voor je geld, en het is gewoon leuk om in een auto te rijden die in Nederland zeldzamer is dan een gemiddelde Ferrari…


Wat me meteen bij het begin al opviel is dat sommige onderdelen het dan weer wel en dan weerniet deden, heel bijzondere ervaring, als je bent gewend dat iets het gewoon wel doet of gewoon niet doet, altijd spannend wat er nu weer kapot zou zijn. Het eerste echt grote gebrek kwam december 2008, ik wilde met mijn toenmalige vriendin een dagje naar Den Helder gaan, maar al vóór de Afsluitdijk stond de koelvloeistof te koken. De wegenwacht er bij gehad, en de trip afgeblazen, en een afspraak gemaakt bij Miedema (geen familie) in Tzummarum, de enige overgebleven Lada dealer van Fryslân. Deze was not amused dat ik een 111 in Brabant had gehaald terwijl hij er ook één had staan. Tja, die stond niet op internet.. Hij staat nog steeds bij hen te koop overigens. Hier wel flink onderhoud uit laten voeren. Januari 2009 heb ik me aangemeld bij de LCN, en meteen maar met de Nieuwjaarsrit meegedaan, wat naar meer smaakte, dus sinds die tijd bezoek ik zo veel mogelijk LCN evenementen.

Februari 2009 succesvol door de APK gehaald, met vier nieuwe bandjes, een verse uitlaat en een nieuw stuk benzineleiding.  Vlak na de APK knapte de distributieriem helaas.. Door het lange stilstaan bij Minnaar was het rubber redelijk op geraakt. Door omstandigheden duurde het destijds twee weken voor ik weer kon rijden. Nog geen maand later knapte de distributieriem ALWEER! En omdat hij toen na zes weken nog steeds niet reed, zelf maar alle Lada dealers van Nederland gemailed, waarvan nog één de inlaatkleppen had liggen die ik nodig had, die ik zelf op heb gehaald en bij Miedema gebracht. Ik was na deze lange tijd zonder auto zitten en hele hoge kosten wel flink zat van de garage en de auto, dus op dat moment heb ik de 111 ook maar te koop gezet. Niet dat ik er per sé van af wilde, maar als ik wat beters kon krijgen zou ik het direct doen.

Augustus 2009 gingen mijn vriendin en ik met de 111 op vakantie naar Polen en Tsjechië, waar ik weer helemaal verliefd op de auto werd. Voor deze wegen en omstandigheden is ze gebouwd, de advertenties (waar nog niemand op gereageerd had…) werden weer weggehaald. Tot mijn grote verbazing haalde de auto vol beladen op de Autobahn nog 184 km per uur ook. Hoe dan ook, dankzij de 111 een heerlijke vakantie gehad, en het was ook leuk eens bij een Tsjechische Lada dealer te kijken.

Eind december 2009, vlak nadat ik de kilometerteller voorbij de 100.000 had gezet kreeg ik eindelijk de kans om mijn droomauto, een Niva te kopen. Deze kans greep ik uiteraard met beide handen aan, maar ik hield de 111 er eerst nog bij, vooral vanwege het hoge brandstofverbruik en lage topsnelheid van de Niva. In maart  2010 was de koppeling echt helemaal op, dus toen heb ik de 111 op de oprit gezet, de kentekenplaten afgeplakt, en geschorst, en tot mijn grote spijt te koop gezet. Een paar maanden geleden is ze gekocht door Snippe uit Nieuwlande, van Lada Parts, zodat er hopelijk andere Lada’s kunnen blijven rijden…

%d bloggers liken dit: